

Eski implantın sökülmesi ve yenilenmesi implantın neden sorun oluşturduğuna, kemikle ne kadar bütünleştiğine, çevresindeki kemik kaybına ve konumuna göre değişen bir süreçtir. Her eski implant çıkarılmaz. Sorun yalnızca kron, vida veya abutment gibi üst yapı parçasındaysa implant gövdesi korunarak protez yenilenebilir. İmplantta ileri kemik kaybı, hareket, kırık veya düzeltilemeyecek konum sorunu varsa çıkarma gündeme gelebilir.
Çıkarma işleminin zorluğu implantın ağızda kaç yıl kaldığından tek başına anlaşılmaz. Kemikle güçlü biçimde bütünleşmiş fakat yanlış konumlu bir implant daha kontrollü kemik kaldırılması gerektirebilir; hareketli ve osseointegrasyonunu kaybetmiş bir implant daha kolay çıkarılabilir. Amaç yalnızca implantı almak değil, mümkün olduğunca çevre kemiği ve yumuşak dokuyu koruyarak sonraki protez seçeneklerini açık tutmaktır.
En sık nedenler arasında tedavi edilemeyen peri-implantitis, ileri destek kemiği kaybı, implant gövdesinde kırık, hatalı üç boyutlu konum, estetik olarak yönetilemeyen diş eti çekilmesi ve osseointegrasyon kaybı bulunur. Bazı implantlar ağrı veya enfeksiyon olmadan da protez yapımına elverişsiz bir açıda yerleştirilmiş olabilir. İmplantın komşu dişe, sinüse veya sinir kanalına ilişkisi de çıkarma kararını etkileyebilir.
İmplant çevresindeki kanama veya tek seferlik vida gevşemesi doğrudan söküm gerektirmez. Önce sorunun implant gövdesinden mi, bağlantı parçalarından mı, protezden mi yoksa çevre dokulardan mı kaynaklandığı belirlenir. Tedavi edilebilir bir mukozitis veya değiştirilebilir protez konturu varken implantı çıkarmak gereksiz doku kaybına yol açabilir.
İçerik Dt. Özlem Özcan tarafından hazırlanmış ve dental açıdan değerlendirilmiştir.
Bu metin implant çıkarma ve yeniden tedavi seçeneklerini genel olarak açıklar. İmplantın korunup korunamayacağı; klinik hareket, sondlama, protez bağlantısı, kemik seviyesi ve anatomik yapılara göre değerlendirilir. Muayene ve görüntüleme yapılmadan yalnızca ağrıya ya da implantın yaşına bakılarak söküm kararı verilemez.
Hasta “implantım oynuyor” dediğinde hareket eden parça implant gövdesi olmayabilir. Kronun yapıştırıcısı çözülmüş, bağlantı vidası gevşemiş, abutment kırılmış veya hareketli protezin tutucu parçası aşınmış olabilir. Kemik içindeki implant stabilse uygun parçanın onarılması ya da protezin yeniden yapılması mümkün olabilir.
| Bulgular | Olası kaynak | İlk değerlendirme |
|---|---|---|
| Kron dönüyor veya tıklıyor | Gevşek vida ya da siman kaybı | Üst yapı çıkarılıp bağlantı kontrol edilir |
| İmplant gövdesi hareketli | Osseointegrasyon kaybı | Radyografi ve klinik stabilite değerlendirilir |
| Kanama ve irin | Peri-implant hastalık | Cep, kemik seviyesi ve temizlenebilirlik incelenir |
| Estetik diş eti çekilmesi | Konum, ince doku veya kemik kaybı | Protez, yumuşak doku ve implant açısı birlikte değerlendirilir |
| Parça bulunamıyor | Eski veya tanımsız sistem | Marka tespiti ve alternatif parça seçenekleri araştırılır |
Eski implant sistemlerinde yedek parça bulunamaması, sağlam implantın kullanımını zorlaştırabilir. Yine de çıkarma öncesinde mevcut bağlantının ölçülmesi, üretici arşivleri ve uyumlu bileşen seçenekleri araştırılır. Sırf kron eskidi diye kemik içindeki implantı çıkarmak ilk seçenek değildir.
Klinik muayenede implantın hareketi, ağrı, kanama, irin, cep derinliği ve protezin temizlenebilirliği değerlendirilir. Radyografilerde kemik kaybının miktarı ve şekli, implantın komşu anatomik yapılara ilişkisi ve olası kırık incelenir. Önceki görüntüler varsa değişimin hızı görülebilir. Gerekli vakalarda üç boyutlu tomografi planlamaya yardımcı olur.
Peri-implantitis bulunan her implant çıkarılmaz. Hastalığın düzeyi, kemik defektinin tedaviye elverişliliği, implant yüzeyine erişim, protezin düzeltilebilirliği ve hastanın risk faktörleri göz önüne alınarak cerrahi olmayan veya cerrahi tedavi düşünülebilir. İmplant çevresi enfeksiyonunun aşamaları peri-implantitis belirtileri ve tedavisi içeriğinde ayrıntılıdır.
İleri kemik kaybı, implant hareketi, tekrarlayan enfeksiyon veya restore edilemeyecek konum varsa koruma girişimleri öngörülebilir fayda sağlamayabilir. Çıkarma kararında sonraki plan da aynı anda düşünülür; implant çıkarıldıktan sonra bölgenin boş bırakılması, greftlenmesi, yeniden implante edilmesi veya farklı bir protezle tamamlanması seçenekleri önceden konuşulur.
Literatürde ters tork, trephine frez, döner aletler, piezocerrahi ve farklı yardımcı teknikler tanımlanmıştır. Hangi yöntemin kullanılacağı implantın hareketliliğine, kemik içinde kalan bölümüne, kırık olup olmadığına ve çevrede korunması gereken anatomik yapılara bağlıdır. Tek bir yöntem her vaka için en az travmatik seçenek değildir.
Ters tork yaklaşımında implant, uygun bağlantı aparatıyla yerleştirme yönünün tersine kontrollü kuvvet uygulanarak çıkarılmaya çalışılır. Uygun vakada çevre kemiği daha fazla koruyabilir. Ancak bağlantı hasarlıysa, implant kırılmışsa veya aşırı kuvvet kemikte zarar oluşturacaksa başka yönteme geçilir. Trephine frez implant çevresinde kontrollü bir kemik halkası kaldırır; bu yöntem daha fazla kemik kaybı potansiyeli taşıdığı için çap ve derinlik dikkatle seçilir.
Piezocerrahi ve ince frezlerle kemik-implant temasının belirli bölgeleri serbestleştirilebilir. İşlem sırasında sinir, sinüs, komşu kök ve çene kemiğinin kalınlığı dikkate alınır. Hasta açısından yöntem adından çok, implantın güvenli biçimde çıkarılması ve sonraki tedavi için doku korunması önemlidir.
İşlem çoğunlukla lokal anestezi altında yapılır. Cerrahi sırasında keskin ağrı beklenmez; basınç, titreşim veya çekme hissi olabilir. İşlem süresi hareketli bir implantta kısa, tam bütünleşmiş ve kırık bir implantta daha uzun olabilir. Sedasyon gereksinimi hastanın kaygısı, işlemin kapsamı ve sağlık durumu üzerinden ayrıca değerlendirilir.
Sonrasında şişlik, hassasiyet, hafif kanama ve çiğneme kısıtlaması görülebilir. Kemik kaldırma veya greft yapılmışsa iyileşme daha kapsamlı olabilir. Ağrının giderek artması, ateş, irin, uzun süren uyuşukluk veya durmayan kanama olağan iyileşme olarak kabul edilmeden değerlendirilmelidir. Cerrahi sonrası temel bakım implant sonrası dikkat edilmesi gerekenler sayfasında açıklanır; kişisel talimat önceliklidir.
Her vakada greft gerekmez. İmplant küçük bir kemik kaybıyla çıkarılmış ve sonraki tedavi için yeterli doku kalmışsa bölge doğal iyileşmeye bırakılabilir. İleri peri-implantitis, geniş trephine kullanımı veya ince çene duvarlarında oluşan defekt nedeniyle greftleme planlanabilir. Enfeksiyonun kontrolü ve yumuşak dokunun kapanması greft zamanlamasını etkiler.
Greft, gelecekte implant yapılabilmesi için hacmi koruma veya artırma amacı taşır; uygulanması yeniden implantın kesin yapılabileceği anlamına gelmez. İyileşme sonunda klinik ve radyografik değerlendirme tekrarlanır. Büyük defektlerde aşamalı yaklaşım gerekebilir; bazı hastalarda greftin cerrahi yükü yerine köprü veya hareketli protez daha uygun olabilir.
Bazı seçilmiş vakalarda eski implant çıkarıldıktan sonra aynı seansta yeni implant düşünülebilir. Bunun için enfeksiyonun yönetilebilir olması, yeni implantın sağlam kemikte yeterli stabilite sağlayabilmesi, doğru üç boyutlu konumun elde edilebilmesi ve yumuşak dokunun kapatılabilmesi gerekir. Eski implant yuvasına daha geniş bir implant yerleştirmek tek başına doğru çözüm değildir.
İleri kemik kaybı, akut enfeksiyon, sinir veya sinüse yakınlık ya da yetersiz stabilite varsa önce bölgenin iyileşmesi beklenir. Aynı gün yapılamaması tedavinin başarısız olduğu anlamına gelmez; dokuyu korumak için aşamalı plan daha öngörülebilir olabilir. Yeniden yerleştirme zamanı kişiye göre haftalar veya aylar sonra belirlenebilir.
İlk implantın neden kaybedildiği açıklığa kavuşturulmadan aynı planı tekrarlamak risklidir. Sigara, yetersiz plak kontrolü, kontrolsüz diyabet, diş sıkma, uygunsuz implant konumu, temizlenemeyen protez veya aşırı kuvvet gibi etkenler yeniden değerlendirilir. Değiştirilebilir nedenler tedavi öncesinde yönetilir.
Yeni implantın çapı ve boyu kadar gelecekteki dişin konumu önemlidir. Protez güdümlü planlama ile implant, temizlenebilir bir kron veya köprü yapılmasına izin verecek şekilde konumlandırılır. Geçici diş, çiğneme kısıtlaması ve kontrol aralıkları baştan belirlenir. Yeni tedavinin temel aşamaları implant tedavisi rehberi içinde görülebilir.
Çıkarma kararı verilmeden önce implantın mevcut protez planında bir değeri olup olmadığı incelenir. İleri kemik kaybı olmasına rağmen implant gövdesi stabil görünen bazı vakalarda kısa vadeli işlev ile hastalığın ilerleme riski dengelenir. Protez implantı diğer implantlara bağlıyorsa tek bir implantın çıkarılması bütün üst yapının yeniden tasarlanmasını gerektirebilir. Hastaya yalnızca cerrahi aşama değil, geçici diş ve yeni protez gereksinimi de açıklanmalıdır.
Ön bölgede doku koruma estetik açıdan özel önem taşır. İmplant çıkarıldığında diş eti çökmesi, papil kaybı veya kemik konturunda değişim oluşabilir. Yeni implantın hemen yerleştirilmesi mümkün olsa bile geçici dişin dokulara baskısı ve implant üzerine yükü kontrollü olmalıdır. Estetik bölgedeki yeniden tedavi, ilk implant uygulamasından daha karmaşık yumuşak doku yönetimi gerektirebilir.
Arka bölgede ise çiğneme kuvvetleri, komşu dişler ve sinüs ya da sinir kanalıyla ilişki öne çıkar. Alt çenede implantın sinir kanalına yakınlığı söküm yöntemini ve greft planını etkiler. Üst çenede sinüse uzanan ya da sinüs tabanına çok yakın implantlarda kulak burun boğaz değerlendirmesi gerekebilir. Radyografide implantın sinüs içinde görünmesi tek başına çıkarma kararı değildir; belirtiler, sinüs sağlığı ve protez işlevi birlikte incelenir.
Yeni implant dışında sabit köprü, hareketli protez veya boşluğun izlenmesi de seçenek olabilir. Komşu dişler zaten kaplamalıysa köprü daha sınırlı cerrahiyle işlev sağlayabilir. Geniş doku kaybı ve çoklu eksiklikte hareketli protez estetik hacmi daha kolay tamamlayabilir. Hastanın yeniden cerrahi istememesi de geçerli bir tercihtir; riskler anlatıldıktan sonra cerrahi dışı çözümler planlanabilir.
Geçici protez planı, implant çıkarılmadan önce hazırlanır. Var olan kron aynı gün kullanılamayabilir. Yapışkan geçici köprü, çıkarılabilir geçici diş veya mevcut protezin uyarlanması düşünülebilir. Geçici yapının yara ve greft üzerine baskı yapmaması gerekir. Hastanın sosyal ve iş gereksinimleri öğrenilse de estetik geçici diş için iyileşmeyi tehlikeye atan basınç kabul edilmez.
Yeniden implant sonrasında bakım ilk uygulamadan daha ayrıntılı olabilir. Daha önceki kayba yol açan alanların temizlenebilirliği kontrol edilir, hastaya yeni protez üzerinde bakım araçları gösterilir ve başlangıç radyografileri saklanır. İlk yıl kontrollerinde yalnızca yeni implantın kemiğe tutunması değil, greft ve yumuşak dokunun stabilitesi de izlenir. Tekrar tedavinin sonucu, cerrahi kadar sürdürülebilir bakım ve protez tasarımına bağlıdır.
İşlem öncesi aydınlatılmış onamda planın değişebileceği senaryolar konuşulmalıdır. Ters torkla çıkarılması beklenen implantın bağlantısı işlem sırasında hasarlı bulunabilir ve kemik kaldıran bir yönteme geçmek gerekebilir. Aynı gün yeni implant planlanmışken yeterli stabilite elde edilemeyebilir. Bu olasılıklar önceden açıklanırsa doku korumak için alınan aşamalı karar hasta tarafından tedavinin beklenmedik biçimde yarım kalması olarak algılanmaz.
İyileşme döneminde bölgenin dışarıdan kapanması, içerideki kemiğin yeni implant için hazır olduğu anlamına gelmez. Kontrol görüntüsü ve klinik muayene, kemiğin hacmini ve yumuşak dokunun durumunu değerlendirir. Greft uygulanmışsa acele yükleme, elde edilmeye çalışılan hacmi riske atabilir. Bekleme süresi yalnızca takvimle değil, uygulanan materyal, defektin büyüklüğü ve hastanın iyileşme bulgularıyla belirlenir.
Yeniden tedavinin maliyeti ve seans sayısı ilk implanttan farklı olabilir. Eski protezin sökülmesi, geçici diş, greft, yeni implant ve yeni üst yapı ayrı aşamalar oluşturabilir. Hastaya her olası işlemin yapılacağı varsayımıyla değil, ana plan ve alternatif senaryolarla bilgi verilmelidir. Böylece implantı koruma, çıkarma veya farklı proteze geçme seçenekleri yalnızca cerrahi açıdan değil, zaman ve bakım yükü açısından da karşılaştırılabilir.
Hasta ağızda sallanma hissettiğinde sorun her zaman kemik içindeki implant gövdesi değildir. Kronu tutan vida gevşemiş, siman bağlantısı ayrılmış veya protez kırılmış olabilir. İmplant gövdesi sabitse üst yapı onarılabilir ve implant korunabilir. Bu ayrım klinik muayene, röntgen ve gerektiğinde protezin çıkarılmasıyla yapılır. Sallanan parçayı parmak veya dille sürekli oynatmak bağlantı yüzeyine zarar verebilir.
İmplant gövdesinin hareketli olması osseointegrasyonun kaybını düşündürür ve yalnızca vidayı sıkarak düzeltilemez. Hareket düzeyi, ağrı, enfeksiyon ve kalan kemik değerlendirilir. Hareketli implantın uzun süre ağızda bırakılması çevre kemik kaybını artırabilir. Buna karşılık yalnızca kron gevşemesinde gereksiz implant sökümü yapılmamalıdır.
Tomografi implantın sinir kanalı, sinüs, komşu diş kökleri ve kemik duvarlarıyla ilişkisini gösterebilir. İmplantın çapı, boyu ve açısı eski karttan veya röntgenlerden tahmin edilir. Vida bağlantısına erişilebiliyorsa ters tork yöntemi planlanabilir; kırık veya aşırı kemik kaynaşması varsa çevre kemikten kontrollü kaldırma gerekebilir.
Görüntüleme, çıkarma işleminin kemiğe olası etkisini ve aynı gün yeni implant için yeterli alan bulunup bulunmadığını değerlendirmeye yardımcı olur. Metal artefaktları ince kemik sınırını gizleyebilir; cerrahi sırasında gerçek durum farklı çıkabilir. Hastaya alternatif plan ve greft olasılığı önceden anlatılır.
İmplant bağlantısı uygunsa özel bir çıkarma aparatı implantın içine yerleştirilir ve yerleştirme yönünün tersine kontrollü kuvvet uygulanır. Amaç çevrede mümkün olduğunca az kemik kaldırarak implantı gevşetmektir. İmplantın bağlantısı hasarlı, gövdesi kırık veya kemikle teması çok yüksekse yöntem yeterli olmayabilir.
Uygulanan kuvvet sınırsız artırılmaz. Çene kemiğinde çatlak, bağlantı kırığı veya komşu yapılarda hasar riski görülürse başka tekniğe geçilir. Ters torkun mümkün olması işlemin basit olacağını kesinleştirmez; implant konumu ve kemik yoğunluğu sonucu etkiler.
Trephine frez implant çevresinde ince bir kemik halkası kaldırarak gövdeyi serbestleştirebilir. Piezocerrahi uçları veya ince frezler de belirli yüzeylerde kontrollü kemik kaldırmak için kullanılabilir. Hangi yöntemin seçileceği implantın yeri, kırık düzeyi ve korunması gereken kemik miktarına bağlıdır. Sinir ve sinüse yakın bölgelerde erişim daha temkinli planlanır.
Kemik kaldırılması yeni implantın çapı ve greft gereksinimini etkiler. Cerrah implantı çıkarmak uğruna gereksiz geniş bir kusur oluşturmamaya çalışır. Bazen implantın küçük bir parçasını veya kırık ucunu bırakmanın riski, geniş cerrahiden daha düşük olabilir; bu karar görüntüleme ve semptomlarla kişiselleştirilir.
İmplant gövdesi nadiren yorgunluk, aşırı yük, dar çap veya bağlantı problemi nedeniyle kırılabilir. Kırığın seviyesi önemlidir. Boyun bölgesindeki kırık protez bağlantısını imkânsız hâle getirebilir; daha derindeki parça kemiğe tamamen entegre kalabilir. Çıkarma sırasında tutunacak bağlantı olmadığı için özel frez ve cerrahi erişim gerekebilir.
Kırığın nedeni düzeltilmeden aynı bölgeye benzer tasarımla yeni implant yapmak tekrar riskini taşır. Kapanış, implant sayısı, protez açıklığı, bruksizm ve materyal seçimi incelenir. Yalnızca kırık parça değiştirilmez; bütün mekanik sistem yeniden planlanır.
İmplant çevresindeki granülasyon dokusu ve enfekte materyal temizlenir. Yara içindeki kemik duvarlarının durumu değerlendirilir. Akut enfeksiyon, geniş kemik kusuru veya yumuşak doku kapanma problemi varsa yeni implantı aynı gün yerleştirmek uygun olmayabilir. Önce enfeksiyonun sakinleşmesi ve dokunun iyileşmesi beklenebilir.
Antibiyotik gereksinimi hastanın genel durumu, enfeksiyonun yayılımı ve cerrahiye göre belirlenir. İmplant çıkarılması enfeksiyon odağını ortadan kaldırabilir; fakat komşu dişlerdeki periodontal hastalık ve plak kontrolü devam ediyorsa yeni implant için risk sürer. Tüm ağız tedavi planına dahil edilir.
Çıkarılan implantın çevresinde yeterli sağlam kemik, enfeksiyonun kontrol edilebilir olması ve yeni implantın farklı bir yüzeyden stabilite sağlayabilmesi gerekir. Daha geniş implant kullanmak her zaman çözüm değildir; kemik duvarlarını inceltebilir ve ideal protez konumunu bozabilir. İmplantın yeni yönü komşu kökler ve anatomik yapılarla uyumlu olmalıdır.
Koşullar uygun değilse greft yapılıp iyileşme beklenir. Bu gecikme başarısızlık değil, yeni implant için daha kontrollü zemin hazırlama yaklaşımıdır. Geçici diş seçeneği tedavi başlamadan planlanır; hasta söküm sonrasında beklenmedik biçimde dişsiz bırakılmamalıdır.
Yara kapanması, greft materyalinin korunması, şişlik ve enfeksiyon belirtileri kontrol edilir. Hareketli geçici protez greft alanına baskı yapmamalıdır. Sigara, kontrolsüz diyabet ve yetersiz beslenme iyileşmeyi etkileyebilir. Dikişlerin alınma zamanı ve ağız bakımı kişisel cerrahiye göre belirlenir.
İyileşme tamamlandıktan sonra yeni tomografi gerekebilir. Greftin görünmesi tek başına implant için yeterli kalite ve hacim bulunduğunu kanıtlamaz; klinik ölçümler ve protez planı tekrar yapılır. Yeni implantın zamanı takvimden çok doku olgunluğu ve risk kontrolüne göre belirlenir.
Komşu dişler uygunsa köprü, boşluğun konumuna göre hareketli protez veya mevcut protezin uzatılması düşünülebilir. Çok sayıda implant bulunan tam çenede sorunlu tek implant çıkarılarak protez diğer implantlarla yeniden tasarlanabilir. Her kayıp implantın aynı yere yeniden konması zorunlu değildir.
Alternatifler cerrahi yük, bakım, maliyet ve beklenen işlev açısından karşılaştırılır. Tekrar greft ve uzun bekleme istemeyen hasta, daha sade bir protezi tercih edebilir. Karar yalnızca eski planı aynen kurmaya değil, güncel ağız ve sağlık durumuna dayanmalıdır.
Ön bölgede implant ve kron çıkarıldığında görünüm için yapışkan geçici diş, hareketli küçük protez veya komşu diş destekli çözüm hazırlanabilir. Geçici protez yara ve greft üzerine baskı yapmamalıdır. İşlemden önce ölçü alınması, aynı gün kullanılabilecek seçeneği kolaylaştırır. Enfeksiyon veya geniş kemik kusuru nedeniyle protezin birkaç gün takılmaması gerekebileceği hastaya önceden anlatılır.
Tam çene protezde sorunlu implant çıkarılırken mevcut köprünün diğer implantlarla kullanılıp kullanılamayacağı değerlendirilir. Protez kesilerek kısaltılabilir, geçici hareketli proteze geçilebilir veya yeni geçici köprü yapılabilir. Kalan implantlara aşırı yük aktarılmamalıdır. Estetik çözüm ile mekanik güvenlik birlikte planlanır.
Kemik kaybı, komşu diş veya implantta hasar, sinir etkilenmesi, sinüsle ilişki, kanama ve yara açılması olası riskler arasındadır. Risk implantın konumu ve çıkarma tekniğine göre değişir. Alt çene sinirine yakın implantta uyuşukluk; üst arka bölgede sinüs açıklığı olasılığı onamda konuşulur. Geniş kemik kaldırılması yeni implant seçeneklerini sınırlayabilir.
İmplant veya bağlantı parçası söküm sırasında kırılabilir. Kırık bölümün çıkarılması daha fazla kemik kaybına yol açacaksa bırakılması belirli vakalarda düşünülebilir. Bu karar enfeksiyon, parça konumu ve gelecekteki protez planına göre verilir. Hastaya görüntüler ve olası alternatifler açıklanmalıdır.
İlk günlerde ağrı, şişlik ve hafif kan sızıntısı görülebilir. Giderek artan ağrı, ateş, irin, kötü tat, kontrol edilemeyen kanama veya kalıcı uyuşukluk beklenmemelidir. Greft materyalinin küçük taneler hâlinde görülmesi her zaman greft kaybı değildir; yara açılması veya yoğun materyal çıkışı varsa kontrol yapılır.
Geçici protezin baskısı, dikiş açılması ve ağız bakımının güçlüğü erken kontrolde düzeltilebilir. Hasta antibiyotik kullanıyor olsa bile belirtiler kötüleşiyorsa randevuyu beklememelidir. İlaçlar kendi kararıyla uzatılmaz veya değiştirilmez.
Sabit bir bekleme süresi yoktur. Enfeksiyonun temizlenmesi, yumuşak dokunun kapanması, greftin olgunlaşması ve yeterli kemik hacmi belirleyicidir. Bazı vakada aynı gün, bazısında birkaç ay sonra yeni implant değerlendirilebilir. Takvim hastanın talebinden çok biyolojik bulgulara dayanır.
Bekleme döneminde yeni görüntüleme ve protez planı yapılabilir. İlk implantın açısı veya yük dağılımı sorunluysa yeni implantın konumu değiştirilir. Yeterli kemik oluşmamışsa ek greft veya cerrahi dışı seçenekler konuşulur. Bekleme süresi yalnızca boşta geçen dönem değil, nedenlerin düzeltildiği hazırlık aşamasıdır.
Yeni cerrahiden önce ağız hijyeni ve komşu dişlerdeki enfeksiyonlar yeniden kontrol edilir. İlk implantın kaybında sigara, kontrolsüz diyabet veya protez yükü etkili olmuşsa bu risklerin ne ölçüde değiştirilebildiği değerlendirilir. Hasta aynı koşullar devam ederken ikinci implantın farklı sonuç vereceğini varsaymamalıdır. Alternatif protez seçeneği, yeni implant planıyla birlikte açık tutulur.
Kesin karar güncel muayene ve görüntüleme bulgularıyla birlikte verilmelidir.
Hastanın öncelikleri ve bakım kapasitesi bu karara mutlaka eklenmelidir.
Alternatifler yeniden karşılaştırılmalıdır.
Plan güncellenir.
Hayır. Sağlıklı, stabil ve protez olarak kullanılabilir implantlar yalnızca yaşları nedeniyle çıkarılmaz; düzenli takip edilir.
Hareket yalnızca kron veya vidadaysa onarım mümkün olabilir. İmplant gövdesi hareketliyse osseointegrasyon kaybı araştırılır.
Bir miktar kemik kaldırılması gerekebilir. Yöntem, mümkün olduğunca dokuyu koruyacak şekilde implantın durumuna göre seçilir.
Çoğu durumda çıkarma seçenekleri vardır; ancak kırığın seviyesi ve anatomik komşuluk işlemin zorluğunu belirler.
Geçici diş, hareketli protez veya bölgenin geçici olarak boş bırakılması seçenekleri vardır. Plan, doku iyileşmesine göre yapılır.
Yeterli sağlıklı doku oluşturulabildiğinde mümkün olabilir. İlk kaybın nedeni ve yeniden tedavinin riskleri önceden ele alınır.
Bekleme süresi enfeksiyon, kemik defekti, greft ve stabiliteye bağlıdır. Aynı gün uygulamadan birkaç aylık iyileşmeye kadar değişebilir.
Kayıtlar ve radyografiler araştırılır. Parça bulunamazsa protez yenileme veya implant çıkarma seçenekleri klinik olarak değerlendirilir.
Sorunlu bir implantta doğru karar, yalnızca “sökülebilir mi?” sorusuna bağlı değildir. Önce implant gövdesinin gerçekten kaybedilip kaybedilmediği belirlenir; korunamayacaksa en az doku kaybına uygun çıkarma yöntemi seçilir. Greft ve yeni implant kararı da kalan kemik, enfeksiyon kontrolü ve gelecekteki protezin temizlenebilirliği üzerinden verilir.
İşlemden önce geçici diş, bekleme süresi ve alternatif protez seçeneklerinin konuşulması belirsizliği azaltır. Cerrahi sırasında plan değişirse temel ölçüt, implantı aynı gün yenilemek değil çevre dokuları koruyacak güvenli kararı vermektir. İyileşme tamamlandıktan sonra yeni görüntülerle tedavi yolu yeniden kesinleştirilebilir.